Vijfje 4

Vijfje 4 - Seizoen 2008-2009

Maarten Boelhouwer (2003) Keeper
Jan Borghuis (2009) -
Bertwin Dijk (2008) -
Remko de Jong (2003) -
Jelmer de Jong (2008) -
Luc Kampman (2003) -
Frank Noteboom (2003) -
Thije Schaap (2003) -
Jan Smit (2003) -
Krijn de Vries (2003) Aanvoerder (keeper)

De Zoektocht van een Teamloze Aanvoerder

Juli 2008:

Dagen, nachten, weken vlogen voorbij. Daar zat hij dan alleen en met zichzelf aan de bar van een klein pittoresk etablissementje. Hij overdacht zijn leven en miste eigenlijk de warmte die hij zich nog kon herinneren van jaren geleden. Hij was op zoek naar dit warme bad waar mensen vanuit alle laagtes van de bevolking vertegenwoordigd waren. Hij zelf was een slimme jongen, die eindelijk ging promoveren. Hij had de studie natuurkunde vervolmaakt in een diepe roes van alcohol en zat hier dan, op een helder moment, aan zijn eerste biertje. Hij besloot die dag, dat moment, om iets te gaan doen wat het leven van 8 individuen drastisch zou veranderen. Hij besloot om op een queste te gaan als teamloze aanvoerder naar ‘zijn’ team.

Hij liep rond in Groningen en was verdwaasd en diffuus. Hoe krijg ik mensen zover om in mijn team te spelen? Wie wil eigenlijk deel uitmaken van mijn team als ik nog maar alleen ben? Wie verveelt zich zo en zit zonder vrienden hier in Groningen? Maar wie kan ook nog eens aan aardige deuntje meefluiten op het lied des levens? Wie is zo kansloos om ‘ja’ te zeggen tegen alles wat maar op vrienden lijkt? Het antwoord laat zich raden. De teamloze aanvoerder zette dan ook koers naar de Selwerd-flatten. Hier vond hij een jongeman die langs de kant stond van het lokale voetbalveldje. Hij keek naar een vriendengroep die zich uiterst goed vermaakte op het veldje en hij mocht niet meedoen, hij mocht nooit meedoen. Hij droeg een broek met aan draak erop en schoenen die in de uitverkoop van een Goedkopere-Schoenen-vind-je-niet winkel niet misstonden. Ook hing er een walm van ontbindende, niet nader te verklaren, entiteiten om hem heen. De teamloze aanvoerder had hier zijn eerste slachtoffer gevonden en het koste dan ook geen moeite om deze jongen over te halen om in het team te komen voetballen. De onderste laag van de bevolking was zo vertegenwoordigd in het teamloze team.

Zo gingen de twee jongens op zoek naar een derde. Ze besloten om op zoek te gaan naar een verlicht persoon, die weet wat goed is voor een team en beslist goed kan koken. Hij moest ook kunnen prediken op momenten dat het team er doorheen zet, maar ook moest hij het gezicht van het team kunnen zijn, omdat de stinkende jongen en de teamloze aanvoerder deze eigenschappen misten. Ze kwamen uit bij (natuurlijk) de kerk. Ze stapten naar binnen en ze werden verblind door een helderder licht dan ze ooit hadden gezien. Een schoonheid die alleen gevangen kon worden in een uiterst goed geserveerd bok-biertje, alles werd stil om hen heen en zij wisten wat hen te doen stond. De teamloze aanvoerder die de stinkende jongen de kerk (in de volksmond ook wel de Pintelier genoemd) uit bonjourde en daarna zeer omzichtig en zenuwachtig op het licht afliep. Hij bestelde drie flessen La Chouffe en dat was de doodsteek. Ht licht verstomde en daarmee werd een monsterverbond gesloten tussen het licht en de teamloze aanvoerder, niet wetende dat ook een stinkende jongen deel uitmaakte van het team. Maar het was te laat. Het team bestond uit drie.

De drie jongemannen kwamen daarna in pand 48 en hoorden de zoete klanken van een ware virtuoos die de funky, housachtige klanken wist te vangen om ze daarna op een zilveren plaat aan te bieden aan het toegestroomde publiek. Het publiek smulde, vrouwen gooiden meerdere stukken ondergoed en mannen zwijmelden bij de aanblik. Wie was deze man die deze mensen in bekoring kon brengen zonder ook maar een woord te spreken? Wie was deze man die wist wat goed voor mensen was en wat luchtigheid in het team kon brengen? Ze wurmden zich door het publiek heen en zagen daar meneer luchtigheid in eigen persoon. Luchtigheid gaf geen kik en besloot om de groep, met de stinkende jongen, te negeren, maar de de teamloze aanvoerder gaf niet op. Hij beloofde luchtigheid dan ook dat ze elk jaar naar Polen zouden afreizen als teamuitje waar de beste undergroundscene van de wereld haar kunsten etaleerden en hij elke avond - spreekwoordelijk - zou kunnen landen.

Zo vertrokken ze met zijn vieren op zoek naar het vijfde lid. Ze liepen nu al dagen rond zonder ook maar wat te eten hebben gehad of te drinken en toen hoorde ze een geluid. Boem! Ze stonden stil, maar hoorde voor een moment niets. Maar toen: boem! Boem! Boem! Het kwam steeds dichterbij. Het geluid was gelijk aan een heipaal die met het grootste gemak huizen met de grond gelijk maakte. Ze hoorden dan ook ruitjes sneuvelen, muren omgaan en mensen schreeuwen. Wat kwam hier aan? Ze renden de hoek om met zijn 4-en en zagen daar een jongen staan die zijn weerga niet kende. De situatie is zo onwerkelijk dat het eigenlijk niet in zinnen te vangen is. De jongen had een bal, blote voeten en er stond nog een muurtje omhoog in zijn omgeving. Hij was bezig om een hele wijk naar beneden te halen door middel van een simpele handeling. Geen muur was groot genoeg of sterk genoeg om deze kracht te weerstaan. De teamloze aanvoerder voelde tranen in zijn ogen opwellen, niet wetende dat zijn leven elke keer weer op het spel zou staan in de warming-up, en lijfde de kaalgeschoren gabber in.

Zo liep de behoorlijk uitdijende groep verder in een wereld die zij steeds beter leerden kennen. De Teamloze aanvoerder zag dat hij een kleurrijk team geformeerd had en moest op zoek naar zijn wisselspelers. Hij dacht na over hoe dronken mannen de VOC-schepen in werden gepraat op levensgevaarlijke tochten om specerijen te gaan halen. Zo kwam de teamloze aanvoerder tot een werkelijk geniaal idee. Die nacht gingen ze uit tot in het holst van de nacht op zoek naar een slachtoffer die dom genoeg was om ‘ja’ te zeggen in een dronken bui. De teamloze aanvoerder en aanhang liepen door een steeg waar menig persoon ’s nachts zijn afvalstoffen loodst en de geur niet te harden viel. Hier lag hij, besmeurd met de nodige urine, bruine vlekjes. Het enige wat hij zei was: “Joa Joa”. Hier lag een waar kampioen, een grootmeester, een tukker. Hij werd overeind geholpen en na de nodige Joa, Joa’s en een taal die alleen de teamloze aanvoerder sprak en de tukker ook, was hij onderdeel van het gevreesde team dat steeds meer vorm begon te krijgen.

De teamloze aanvoerder stelde dat hij een geweten miste. Maar waar vind je het geweten? Hij dacht na en stond pardoes voor een gebouw waar hij de meest engelachtige koren vandaan hoorde komen. Mensen rejoicden elkander en toonden emoties die onbekend waren voor de teamloze aanvoerder. Zoveel goed en rechtvaardigheid had hij nog nooit gezien in een persoon. Deze jongen moet het team op de rit houden, behoeden voor hun zelf, oplossingen zien waar de rest gevangen is in het duister en hij moet het lijntje naar boven in stand houden, mochten we deze nodig zijn het aankomende jaar. Hij was daar, stond op en besloot direct om zich aan te sluiten, omdat dat het juiste was om te doen. Het geweten sprak daarna de magische woorden: “ik zie hier 5 jongens staan die mij in bekoring brengen, waar ik het goede inzie en samen kunnen wij tot onwerkelijke hoogtes stijgen. We moeten alleen die stinkende jongen dumpen”. Na veel gediscussieer en vele stemmingen (die allen negatief waren voor de stinkende jongen) werd besloten om de stinkende jongen wel mee te laten doen, maar voortaan gewoon te negeren.

Het bijna-geformeerde team met haar teamloze aanvoerder liep daarna door de Herestraat en zag daar een jongeman lopen die alles weg had van Klaas-Jan. De motoriek, het lichaam, het hoofd en de sprekende ogen ademden alles van een geboren voetballer. Het enige probleem was dat wij niet de enigen waren die dat zagen. Hordes mensen begaven zich om de jongen die alleen oog had voor de mooiste dames. Hoe kreeg de aanvoerder deze jongen in het team? Wat is er mooier dan een mooie vrouw? Wat wil een man liever dan een mooie vrouw? Natuurlijk, de wereldcup! Hij besloot dan ook om een nummer in te zetten die het leven van deze Adonis zou veranderen. “Bertwin wint de Wereldcup”! Het bijna-geformeerde team zong uit volle borst mee en de Adonis voelde zijn oren klapperen, zijn bobbel in de broek groeien en hij wist dat dit zijn bestemming was.

Het team was bijna rond, op nog een persoon na. Het team zocht nog naar een tweede keeper, wetende dat de teamloze aanvoerder op vrijdag het tukkerland nog geregeld op moet zoeken. Je haalt een jongen namelijk wel uit tukkerland, maar tukkerland haal je nooit uit de jongen. Zo hadden zij in de wandelgangen gehoord dat een jongen met uiterst lang, blond, golvend haar rondliep op de gemiddelde rammstein-concerten en verschillende pits als enige overlevende verlaten heeft. Deze jongen, die zo rustig kan zijn buiten de pit, werd een waar beest toen de zoetgevooisde klanken van Rammstein aanzwelden. Met zijn katachtige reflexen haalde hij verschillende jonge meisjes naar beneden in de pit en zonder genade overleefden zij de pit eigenlijk nooit. 8 Man waren nodig om deze jongen uit de pit te halen, nadat ze over 3 vrouwenlijkjes gestapt waren, werd de Rammsteiner rustiger en zou hij het laatste missende stukje zijn in een het team van de teamloze aanvoerder en hij wist dat het goed was. Het team was geformeerd en de uiteindelijke winst een formaliteit...


P.S. Het team kent ook een onvervalste supportster. Wij zijn zeer vereerd met haar aanwezigheid bij onze wedstrijden en zij is dan ook een van ons. Ze is als een moeder die waakt over haar losgeslagen kinderen. Met nog 4 overwinningen zal deze vrouw gehuld in een konijnen-outfitje ons team als een onvervalste cheerleader aanmoedigen. Tegen die tijd informeren wij jullie..

Onze sponsoren